Ter esquecido o blog non implica que de cando en vez non te lembres del. Especialmente para felicitar o aniversario a Adriana, á que teño que agradecerlle, senón todo, si moito do ben que me sinto. Grazas e felicidades, aínda que fora onte.
Feliz ano a todos os lectores deste blog, supoño que cada vez menos ou ningún porque mira que leva tempo sen actualizarse. Espero ter máis tempo no 2009. A verdade é que o boto algo de menos. Por certo, en nada vou á tradicional toma do derradeiro viño do ano cos amigos. Un bo momento, polo que paga a pena avanzar, aínda que sexa con dificultades, os 364 días anteriores. Ánimo que xa queda menos para o verán.
Hoxe sae á luz en Vieiros un novo artigo de Rafa que (ía dicir nesta ocasión, pero vou dicir coma sempre) aborda cuestións políticas. Neste punto se centra nas posibilidades dun pacto entre o PP e o BNG, pero eu como que non o vexo...
"Yo hago los descubrimientos y luego otros se llevan el oro". Adriana Viz, de profesión descubridora.
Estou aquí e teño bastantes cousas que contar, pero, por circunstancias, atópome agazapado, á espera de que haxa o tempo e o espazo necesario para que a tinta volva fluír. Non será a tardar. Aburiño. Ssssssssssssssssssshhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
The New York Times publicou esta pasada fin de semana un novo artigo sobre Galicia. Nesta ocasión, o xornalista Andrew Ferren fala da súa visión facendo un percorrido montado no noso precario tren. Pinchade e así de paso practicades o inglés.
Como di o outro "que falen de nós aínda que sexa mal", así que non lle imos dar o gusto. Unha aperta a Yourhouses.
Que non se diga! e, como apuntou moi ben alguén moi intelixente, chegado o caso sempre se pode pasar a carne polo pasapuré. Con 18 quilos de carne de porco, 12 de tenreira e 9 empanadas imos servidos.
Caeume moi ben Xoel, cunha conversa interesante, aínda que é de xustiza recoñecer que é clavadiño a Lilho, pero en feo (momento aceno ao Trío Ternura).
Levaba estes días buscando un oco para falar da voda de José, pero finalmente non o puiden facer ata hoxe, xa ben pasada a cerimonia. Falei con el xusto unha semaniña antes no Treu e estaba emocionado. Así que, que menos que felicitalo a el e a Bea. Tamén destacar o parlamento do Doutor Miramontes, que me dixeron que foi espectacular.
O polémico artista Damien Hirst acaba de iniciar unha exposición, posiblemente a máis irreverente da súa traxectoria, na sala Sothebys. A colección está conformada por 223 obras, entre as que se atopa unha cebra en formol ou un unicornio, que se sacarán a subasta sen intermediarios e que auguran unha cantidade millonaria que podería superar os 70 millóns de euros. Eso sí, a aposta ten risco polo enfrontamento que supón cos propios marchantes.
Ultimamente están a proliferar as noticias sobre o mundo da prostitución, posiblemente porque comeza a producirse un debate social sobre a necesidade de buscar solucións ao considerado negocio máis antigo do mundo. Así, están os que optan pola legalización alegando que non se poden poñer portas ao mar e os que cren que hai que recrudecer a súa prohibición para tratar de atallar o problema.
Atopei de casualidade un blog adicado á gastronomía, que responde ao nome de Receitas de Teo e aborda dun xeito máis exclusivo a preparación de pratos que o propio Papar e Vivir. Por se vos é de utilidade podedes botarlle unha ollada, aínda que esta entrada vai adicada especialmente a Nico que ultimamente hai que admitir que está moi traballador. Seguro que saca(des) algo en claro.
A sondaxe realizada neste blog sobre o proceso de revisión de certos aspectos do franquismo que iniciou o xuíz Garzón deparou un 75% de partidarios coa operación do maxistrado. O 22% dos participantes está en desacordo con que se remova o pasado e o 3% di que depende do caso. Houbo moita participación.
Non vou contar a voda de Begoña dun xeito moi concreto, pero si as principais anécdotas. Javi ten unha piscifactoría de nécoras na casa, porque non é normal meter oito por cabeza; os invitados estábamos todos moi delgados; Colmeiro e a inesquecible entrevista con Pau Gasol; os noivos non foron para o cura de milagre (ofrecer, ofrecéronllo); a baralla do Madrid ía ser para min...; Ana e Nacho xa levan catro noivos; algún vestido era "moi bonito"; e en menos de dez día xa temos outra.
Dezaséis anos de forza tiveron os nosos berros, consignas e a mobilización de centos de mozos. Corría o ano 92 cando os alumnos do instituto estradense comezamos unha manifestación contra a Guerra do Golfo e acabamos reclamando a reapertura do pub Sucursal, daquela pechado por Campos. "Chito, a..., abre o Sucursal", eran as nosas verbas. Hoxe, dezaséis anos despois e cun novo goberno, o peche parece definitivo. Mágoa que xa non teñamos aquelas inquedanzas... e tamén que xa hai anos que non o pisamos.
O CSIC trae 1.400 ovos de tartaruga boba para repoboar as costas das Illas Canarias e Andalucía.
Tras tempo sen nada que me chamara dende a carteleira, teño que admitir que Che el Argentino si que me aporta o suficiente atractivo. Un filme no que, segundo Del Toro e Soderbergh, se tentou non poñer ao mítico persoeiro nin coma un demo nin coma un deus. Non se trata dunha película de guerra, senón dunha revolución. Xa vos contarei.
